Sabahleyin uyandığında saat 10.00 olmuÅŸtu. Ä°yi diye geçirdi içinden. Günü 10.00 etmiÅŸim bile. Kahvaltı filan derken de 12.00 olur zaten. ÖÄŸleden sonra da bir ÅŸeyler yaparım vakit geçer gider her halde diye içinden geçirirken zil sesi irkilmesine ve hatta korkmasına neden oldu. Tekrar çalacak mı diye kulak verdi kapıya. Evet kapıdaki her kimse ikinci kez basmıştı zile. Fadime yavaÅŸ sessiz adımlarla kapıya gitti ve mercekten dışarıya baktı. Postacı elinde bir zarfla duruyordu kapının önünde. Zinciri çıkarmadan Fadime kapıyı açtı ve postacı mektubu uzatıp iyi günler dileyerek merdivenlere yöneldi.Kapıyı kapatıp elindeki mektubun kimden geldiÄŸine baktı. Ondan geliyordu! YüreÄŸi aÄŸzına geldi. Yazıyı tanımıştı. Kimbilir neler neler yazmıştı Fadimeye. Hiç rahat yok bu adamdan bana diyerek zarfı yırtıp açtı.
Uzun yıllar öncesine gitti. Postacı mektup getirsin diye yolunu gözlediÄŸi, postacıyı gördüÄŸünde heycanlandığı günlere. Kendisine zarf uzatıldığında yazıyı görünce bilirdi ondan geldiÄŸini. Yazının da aşığı olmuÅŸtu aynı zamanda. Yazı demek o demekti. Ä°ÅŸte ÅŸimdi aynı yazı elindeydi ve korku uyandırıyordu Fadime'de.Bir zamanlar sevdiÄŸi ÅŸeyden ÅŸimdi ürküyordu. Zarfı götürüp masanın üzerine koydu. Mektubu açmadan önce bir ÅŸeylerle oyalanmak, zaman kazanmak istiyordu.Bunun için gidip kendine bir çay daha koydu ve gelip sandalyeye oturdu. Zarfa baktı.
-Kimbilir ne tehditler yazmışsındır yine. UÄŸraÅŸ bakalım benimle. Mutlu oluyorsun herhalde beni üzmekten, dedi. Korkarak zarfı yırtıp açtı. Zarftan o bildik yazılarla sayfalarca yazılmış bir mektup çıktı ortaya. her ÅŸeye hazırlıklı olmaya karar vererek yürek çarpıntısı içinde okumaya baÅŸladı.
Eski kocası inci gibi düzgün yazısı ile hiç de güzel olmayan ÅŸeyler yazmıştı. Fadime çaresiz ve üzgündü. Ne yapacağını bilemez bir halde banyoya gitti, yüzünü yıkadı, aÄŸlamaklı olmuÅŸ gözleri ile büzüÅŸen dudaklarına baktı. Kendi periÅŸan yüzünü görünce daha da kötüleÅŸti ve gözyaÅŸları akmaya baÅŸladı oluk oluk. Biraz kopardığı tuvalet kağıdı ile bir gözünü siliyor, bir burnunu siliyordu. AÄŸladıkça rahatladı, içindeki sıkışan her ne ise akıp gitti sanki göz yaÅŸları ile. ÇaresizliÄŸinin de bir önemi kalmamaıştı. Artık ondan da korkmuyorum diye düÅŸündü. Ä°çinde bulunduÄŸum durum yeterince kötü zaten. Biraz daha kötüsüne de katlanırım dedi ve bu düÅŸünüÅŸün verdiÄŸi bir rahatlama duydu.
« Önceki ::