Ağır ağır merdivenleri çıkıp kapıya ulaştı. Elindeki pazar torbalarını ayağının dibine bıraktı. Çantasının kim bilir hangi kıvrımı arasına giren anahtarını bulmak için çantasını açtı ve bir eliyle çantasını tutarken diğer eliyle de çantasının gözlerini karıştırmaya başladı. Nihayet buldu ve kapıyı açıp torbaları içeri taşıdı.Ev derin bir sessizlikten ev sahibinin içeri girmesi ile uyandı sanki. Fadime bütün torbaları mutfağa götürmüştü. Üzerindeki ceketini çıkarıp sandalyenin arkasına attıktan sonra televizyonu açtı hemen. Sessizliğe hiç tahammülü yoktu. Aldıklarını yavaş yavaş hiç acele etmeden yerlerine koydu. Ceketinin durduğu sandalyeye gelip oturdu. Gözü televizyonda düşünceleri başka bir yerde durdu bir zaman. Sonra yeniden kalkıp ocağa doğru gitti. Eline aldığı çaydanlığın içindeki suyu boşaltıp iyi su doldurdu ve ocağa koydu.Dönüp buzdolabının önüne geldi, kapısını açtı, kahvaltı tepsisini çok alışık bir hareketle her zamanki durduğu raftan kolayca çıkardı, masaya koydu.Yeşillik yıkadı koydu bir tabağın içine, ekmeklerini dilimleyip hafif kızarttı tost makinesinde. Kaynayan suyun sesini duyunca çayını demledi. Sonra gelip yine oturdu sandalyesine.Televizyondaki sunucunun söylediklerini duymadan bakmaktaydı televizyona. Şöyle bir silkindi, başını sarstı Fadime kendine gelmek için.Kumandayı alıp kanalları dolaştı. Sonunda komedi tarzı çekilmiş bir dizide karar kıldı. Kalkıp çayını doldurdu ve diziyi seyrederken bir taraftan da kahvaltısını etti.Ağır ağır yedi. Zamanı bir şeylerle öldürmek istiyor gibiydi sanki. Zamanı o kadar çoktu ki Fadime'nin. Yalnızlıkta kurşun gibi ağırlaşıyordu zaman. Daldı yine. Eskileri düşündü. Mutlu olduğu vakitlerde ne kadar çabuk geçerdi zaman oysa. Hemen bitiverirdi de arkadaşından ayrılmak çok zor gelirdi ona. Daha doya doya sohbet edememiş hissederdi kendisini çünkü. Şimdi ise zamandan bol neyi vardı ki şu evde zaten. Bol diye düşününce Fadime eski ve şimdiki yaşayışı arasındaki farkı hatırladı.Ama düşünmek istemiyordu bunu şimdi ve elini sallayarak kafasından kovdu bu düşünceyi adeta.
Oturma odası veya salon olarak kullandığı odaya geçti Fadime. Burada da hemen ilk işi yine televizyonu açmak oldu. Yerine oturmadan önce kalkıp penceleri ve kapıyı kontrol etti. İyice kapalı olup olmadıklarına baktı. Eskiden böyle şeyler aklına hiç gelmezken şimdi hep bunlarla uğraşıyordu. Yalnız olmak yetmiyor gibi bir de can güvenliği ile uğraşıyordu. En büyük korkusu hırsızlık amacıyla evine girenlerin canına, ırzına kast etmeleri idi.Bundan dolayı hava kararmadan gündüz gözü ile camlarını ve kapıyı sıkı sıkı kontrol edip kapalı ve emniyet kilidi takılı olduğundan emin olunca gelip salona oturuyor ve o kanal senin bu kanal benim elinde kumanda dolaşıp duruyordu.
Eve aldığı eşyaların taksidi bitince bilgisayar almaya karar vermişti Fadime. Mart ayında bitiyordu taksitleri nihayet. O zaman bilgisayar alacaktı. İnternete de bağlatacaktı. Arada sırada internete girer biraz da onunla vakit geçirirdi. Bir türlü nasıl geçireceğini bilemediği vaktini.
Ah Fadime ah diye iç geçirdi Fadime. Olanları hiç düşünmek bile istemiyordu. Hatırlamak istediği en son şeydi. Unutmak istiyordu. Zamana gömmüştü geçmişi. Mümkünse yeni bir sayfa açacaktı. Ama nasıl yapacağından hiç haberi yoktu hiç.Kaderin kendine neler hazırladığından hepimiz gibi Fadime de habersizdi elbette. Yaşama sevincini kaybetmeden bir şeyler yapmak isteyeceği pek çok gün vardı önünde.
.
1 yorum yazılmıştır
Yazan:http://nerimandaninciler.blogcu.com/ | Tarih: 2009-02-25 19:50:09Konu: ziyaret
selam arkadaşımm hikayen gerçekden anlamlı ahh bizlerde öyle olacağız valla. ben yanlızlıkdan hiçç hoşlanmam ama sonum öyle rabbimm kimseyi yazlız bırakmasın şimdi hikayedeki gibi vakitin nasıl geçdğini anlamıyoruz akşşamlar hemen sabah oluyo sabahlar hemen akşam oluyo kendimize ayıracak hiç vakit bulamıyoruzz yaşlılıkda neler yapacağız bilemiyorum .allah sonumuzu hayırlı etsin
Bağlantı » »