Sabahleyin uyandığında saat 10.00 olmuştu. İyi diye geçirdi içinden. Günü 10.00 etmişim bile. Kahvaltı filan derken de 12.00 olur zaten. Öğleden sonra da bir şeyler yaparım vakit geçer gider her halde diye içinden geçirirken zil sesi irkilmesine ve hatta korkmasına neden oldu. Tekrar çalacak mı diye kulak verdi kapıya. Evet kapıdaki her kimse ikinci kez basmıştı zile. Fadime yavaş sessiz adımlarla kapıya gitti ve mercekten dışarıya baktı. Postacı elinde bir zarfla duruyordu kapının önünde. Zinciri çıkarmadan Fadime kapıyı açtı ve postacı mektubu uzatıp iyi günler dileyerek merdivenlere yöneldi.Kapıyı kapatıp elindeki mektubun kimden geldiğine baktı. Ondan geliyordu! Yüreği ağzına geldi. Yazıyı tanımıştı. Kimbilir neler neler yazmıştı Fadimeye. Hiç rahat yok bu adamdan bana diyerek zarfı yırtıp açtı.
Uzun yıllar öncesine gitti. Postacı mektup getirsin diye yolunu gözlediği, postacıyı gördüğünde heycanlandığı günlere. Kendisine zarf uzatıldığında yazıyı görünce bilirdi ondan geldiğini. Yazının da aşığı olmuştu aynı zamanda. Yazı demek o demekti. İşte şimdi aynı yazı elindeydi ve korku uyandırıyordu Fadime'de.Bir zamanlar sevdiği şeyden şimdi ürküyordu. Zarfı götürüp masanın üzerine koydu. Mektubu açmadan önce bir şeylerle oyalanmak, zaman kazanmak istiyordu.Bunun için gidip kendine bir çay daha koydu ve gelip sandalyeye oturdu. Zarfa baktı.
-Kimbilir ne tehditler yazmışsındır yine. Uğraş bakalım benimle. Mutlu oluyorsun herhalde beni üzmekten, dedi. Korkarak zarfı yırtıp açtı. Zarftan o bildik yazılarla sayfalarca yazılmış bir mektup çıktı ortaya. her şeye hazırlıklı olmaya karar vererek yürek çarpıntısı içinde okumaya başladı.
Eski kocası inci gibi düzgün yazısı ile hiç de güzel olmayan şeyler yazmıştı. Fadime çaresiz ve üzgündü. Ne yapacağını bilemez bir halde banyoya gitti, yüzünü yıkadı, ağlamaklı olmuş gözleri ile büzüşen dudaklarına baktı. Kendi perişan yüzünü görünce daha da kötüleşti ve gözyaşları akmaya başladı oluk oluk. Biraz kopardığı tuvalet kağıdı ile bir gözünü siliyor, bir burnunu siliyordu. Ağladıkça rahatladı, içindeki sıkışan her ne ise akıp gitti sanki göz yaşları ile. Çaresizliğinin de bir önemi kalmamaıştı. Artık ondan da korkmuyorum diye düşündü. İçinde bulunduğum durum yeterince kötü zaten. Biraz daha kötüsüne de katlanırım dedi ve bu düşünüşün verdiği bir rahatlama duydu.
.
1 yorum yazılmıştır
Yazan:nerimandaninciler | Tarih: 2009-03-21 22:23:55Konu: ziyaret
yanlızlıkdan hiçç hoşlanmam rabbim yanlız bırakmasın iyi geceler
Bağlantı » »
« Önceki ::